MAFIA Rozdział 17 – Długa Droga od Taty, Część 1

W eleganckim penthousie egzekutor mafii Nik Fros przyjrzał się nowo dostarczonemu towarowi. Jego ciężkie kroki odbijały się złowrogo, gdy okrążał dwóch zakapturzonych, drżących twinków — zupełnie nie takich, jakich się spodziewał.

Pierwszy, blondwłosy uczeń z elitarnej szkoły, był rozpoznawalny jako Andrew Connor, syn stanowego senatora. Drugi, młody dwudziestoparolatek o imieniu Noah White, trzymał się Andrew, a jego tożsamość była nieznana poza imieniem. Pan Fros upewnił się, że żaden z nich nie ma podsłuchu, zastanawiając się, czy ci przystojni chłopcy, daleko od rezydencji senatora, nie są ponad swoje możliwości. Nie było już odwrotu; należeli teraz do Organizacji.

Inicjacja zapowiadała się surowo, testując ich wytrzymałość i posłuszeństwo. Pan Fros oblizał wargi, pewien, że nie będzie problemów z uległością. Aby sprawdzić swoją teorię, pochylił się, wdychając ich zapach, zanim zdjął opaski z oczu.

Z intensywnym spojrzeniem i prymitywnym warknięciem pan Fros uderzył Andrew ostro w twarz. Andrew sapnął, mieszanka szoku i podniecenia przebiegła przez jego ciało. Nikt nigdy nie traktował go w ten sposób; jego ojciec senator zniszczyłby każdego, kto by spróbował. Ale tutaj Andrew był zabawką mafii, a mimo nowego statusu czuł ekscytujące poczucie wolności.

Noah, drżący z mieszanki strachu i ekstazy, zamienił się w jęczącą, wzdychającą masę. Każde uderzenie od pana Frosa zapalało iskrę w jego oczach, ujawniając ukrytą rozkosz. Prawda była taka, że Noah rozkoszował się byciem używanym, znajdując ekscytujące wyzwolenie w swojej nowej roli.

Ogromny kutas pana Frosa, zarówno długością, jak i grubością, był widokiem godnym uwagi. Używał go do najbardziej zdeprawowanych aktów, rżąc obu chłopaków w twarz nieustannymi pchnięciami. Każde krztuszenie się spotykało się z mocnym uderzeniem, szybko ucząc ich sztuki głębokiego gardła — umiejętności, której będą potrzebować regularnie.

W końcu pan Fros nakazał chłopcom położyć się płasko na brzuchach. Jego ogromny kutas walił w ich dupki, aż stali się delirycznymi, dobrze wyruchanymi masami. Gdy był zadowolony, pan Fros usiadł z ciężkim westchnieniem, nie oferując pocieszenia ani wyjaśnień, tylko prymitywne parsknięcie i surowy rozkaz, by zebrali ubrania i wyszli.

Andrew i Noah posłuchali w milczeniu, wymieniając porozumiewawcze mrugnięcie, gdy wychodzili. Mimo surowej inicjacji przyznali później, że było to najlepsze przeżycie w ich życiu — z więcej w przyszłości.