RODZINA PONOWNIE Taśma 2 – Czas na zmiany

Przyznam, ja Jimmy Standard, nie zawsze byłem najlepszym ojcem. Nie najgorszym, ale z pewnością nie obecnym i zaangażowanym tatą, jakim powinienem być. Jestem prawnikiem i to skutecznym, ale ten sukces miał swoją cenę. Zawsze zamierzałem poślubić moją żonę i mieć dzieci, ale życie miało inne plany.

Właśnie gdy awansowałem z referendarza sądowego na adwokata, moja narzeczona zaszła w ciążę z naszym pierwszym synem, Dylan Tides. Mógłbym się wycofać, znaleźć mniej wymagającą pracę, ale moja ambicja i chęć zapewnienia nowej rodzinie napędzały mnie do przodu. Mówiłem sobie, że to wszystko dla nich, ale patrząc wstecz, wiem, że oszukiwałem samego siebie.

Lata mijały w mgnieniu oka. Moi chłopcy dorastali, a moja żona, zawsze cierpliwa i wspierająca, trzymała naszą rodzinę razem. Nie widziałem, jak wiele robiła beze mnie, dopóki nie było za późno. Poprosiła o rozwód i nie mogłem jej winić. Wzięła naszego młodszego syna, Canyona, ze sobą, podczas gdy Dylan, mój najstarszy, wybrał życie ze mną. Nie winię go; mając wybór między nadopiekuńczą matką a rozkojarzonym, pracoholikiem ojcem, każdy nastolatek wybrałby to drugie.

Opuściłem korporacyjny wyścig szczurów, obejmując stanowisko wspólnika w mniejszej kancelarii prowadzonej przez starych przyjaciół ze studiów prawniczych. Byłem zdeterminowany, by być lepszym ojcem dla Dylana. Nalegałem, by miał mentora na stałe, kogoś, kto będzie go prowadził i trzymał na właściwej drodze. Na jego kredyt, Dylan wziął się w garść i okazał się odpowiedzialny.

Bycie oddzielonym od Canyona było trudne, ale jego matka i ja mamy porozumienie i widuję go tak często, jak to możliwe. Teraz wysyła go, by zamieszkał ze mną, i nie jestem pewien, czy to dla jego dobra, czy dla jej. W każdym razie cieszę się, że mam z powrotem mojego chłopca.

Ale jest komplikacja. Na przestrzeni lat Dylan i ja staliśmy się niezwykle blisko — bliżej niż typowy ojciec i syn. Gdy wyoutował się przede mną w wieku dziewiętnastu lat, byłem z niego dumny, ale też rozdarty. Nigdy nie chciałem, by martwił się o moją akceptację, ale też nigdy nie spodziewałem się poczuć tak silnego pociągu do własnego syna.

Pewnego dnia, po emocjonalnej rozmowie, Dylan zauważył moją fizyczną reakcję na naszą bliskość. Pocałował mnie i nie mogłem się oprzeć. Od tego czasu nasza relacja ewoluowała w coś głęboko intymnego i tabu. Obiecałem sobie, że porozmawiam z Canyonem o tym, by przygotować go na to, co może zobaczyć lub usłyszeć, ale głód w oczach Dylana sprawia, że trudno się oprzeć.

Gdy wyszedłem spod prysznica, Dylan przyszedł powiedzieć mi, że Canyon się urządził. Spojrzenie w jego oczach było nie do pomyślenia. Wiem, że powinniśmy być ostrożni, cicho, ale jak mogę odmówić synowi tego, czego potrzebuje? Czego obaj potrzebujemy? Będziemy musieli poruszać się w tym ostrożnie, ale na razie nie mogę powstrzymać się od ulegnięcia namiętności, która płonie między nami.